บทที่ 491

เจเดนขยับอ้อมแขนที่โอบอุ้มเซราฟิมขณะเดินไปตามโถงทางเดินอันเงียบสงัด

ร่างเล็กๆ นั้นอบอุ่นอยู่แนบอกเขา ทั้งตัวเล็กและแน่นในแบบที่ยังคงทำให้เขาประหลาดใจ หูของหนูน้อยกระดิกรับเสียงฝีเท้าของพวกเขาที่สะท้อนแผ่วเบา หางสะบัดครั้งหนึ่งอย่างเกียจคร้าน

“ลูกจะได้เจอคุณย่าแล้วนะ” เจเดนพึมพำ “ท่านจะไม่ตอบลูกหรอก ...